Zo… -diepe zucht- blijven lachen he?
Tsja, echt man, ik zou niets liever doen dan de hele dag als
een stonede vogel lekker loom lachen en blij zijn en me heerlijk nergens druk
om maken.
En wat me ervan weerhoudt? Ik heb werkelijk waar geen idee!
Ik weet alleen wel dat ik op het moment echt effe ontzettend weinig lach. En
dat is dan weer reden om me nog rotter te voelen.. godsamme, ik word er depri
van. Misschien ben ik het dan toch?
Vriendje denkt nog steeds van niet. Hij denkt dat een leven
alleen bestaand uit het moederschap simpel te klein en te weinig voor mij is.
Dat ik meer afwisseling en uizicht nodig heb. En dat is dan eventjes wel weer
opbeurend, maar niet voor lang. Want ik voel me dan toch gewoon weer rot omdat
ik dan teleurgesteld ben in mijn moederschap. Niet dat ik plannen had om
fulltime moeder te worden (nou ja, je bent natuurlijk gewoon fulltime moeder,
dat blijf je de rest van je leven), maar dat ik het niet eens de verlofperiode
in geluk kan volbrengen, dat vind ik pijnlijk en teleurstellend. En
onbegrijpelijk… dat ook. Want iedere keer dat ik naar dat nieuwe kleine snoetje
kijk, dan smelt ik van top tot teen. Iedere keer dat ze lacht en brabbelt, dan
voel ik de tranen in m’n ogen. Maar toch heb ik zo’n ontzettend onvervuld en
ontevreden gevoel dat steeds overheersender word.
Het valt me overigens vaak op dat waar je ook maar kijkt hier
in het Westen (op wereldschaal bedoel ik) dat er echt heel veel mensen
ontzettend poep chagereinig kijken. Iedereen heeft ook haast en spanning en
lijkt continu bezig te zijn met een race tegen de klok. Iedereen fietst zo hard
als hij/zij kan, auto’s hebben haast en rijden door rood en met name mensen die
volgeladen zijn met tassen en zich helemaal suf geshopt hebben, die kijken het
meest poepchagereinig. Waarom? Dat wil ik graag weten.
Ik hoorde (ben zelf helaas nog niet geweest) dat mensen in
bijvoorbeeld India prachtig lachen en zo innemend zijn. En zo vriendelijk. En
dat hoor je natuurlijk veel vaker over mensen in arme landen. Ze hebben geen
cent te makken, maar lachen wel en lijken erg tevreden. En dat terwijl het ze
aan zoveel ontbreekt.
Ons (wij de westerse mens) ontbreekt het toch meestal aan
niets… ja god, de Ipad ontbreekt wellicht hier en daar (hier bijvoorbeeld, ik
heb hem niet en ik wilde ook geen TomTom, maar vriendje wel, dus die hebben we
nu ook. Maar hij ligt in de kast en dat helpt niet heel erg en route), maar aan
voedsel zal het ons niet snel ontbreken. Het ontbreekt ons dus wel aan die
mooie lach. Die oprechte lach. Die open lach. Die lach die zegt: I’m happy to
be alive!
Hoe komt dat? Wat aan rijkdom en overvloed maakt zo
ontevreden dan?
