Blijven lachen!

 

Zo… -diepe zucht- blijven lachen he?

Tsja, echt man, ik zou niets liever doen dan de hele dag als een stonede vogel lekker loom lachen en blij zijn en me heerlijk nergens druk om maken.

En wat me ervan weerhoudt? Ik heb werkelijk waar geen idee! Ik weet alleen wel dat ik op het moment echt effe ontzettend weinig lach. En dat is dan weer reden om me nog rotter te voelen.. godsamme, ik word er depri van. Misschien ben ik het dan toch?

Vriendje denkt nog steeds van niet. Hij denkt dat een leven alleen bestaand uit het moederschap simpel te klein en te weinig voor mij is. Dat ik meer afwisseling en uizicht nodig heb. En dat is dan eventjes wel weer opbeurend, maar niet voor lang. Want ik voel me dan toch gewoon weer rot omdat ik dan teleurgesteld ben in mijn moederschap. Niet dat ik plannen had om fulltime moeder te worden (nou ja, je bent natuurlijk gewoon fulltime moeder, dat blijf je de rest van je leven), maar dat ik het niet eens de verlofperiode in geluk kan volbrengen, dat vind ik pijnlijk en teleurstellend. En onbegrijpelijk… dat ook. Want iedere keer dat ik naar dat nieuwe kleine snoetje kijk, dan smelt ik van top tot teen. Iedere keer dat ze lacht en brabbelt, dan voel ik de tranen in m’n ogen. Maar toch heb ik zo’n ontzettend onvervuld en ontevreden gevoel dat steeds overheersender word.

Het valt me overigens vaak op dat waar je ook maar kijkt hier in het Westen (op wereldschaal bedoel ik) dat er echt heel veel mensen ontzettend poep chagereinig kijken. Iedereen heeft ook haast en spanning en lijkt continu bezig te zijn met een race tegen de klok. Iedereen fietst zo hard als hij/zij kan, auto’s hebben haast en rijden door rood en met name mensen die volgeladen zijn met tassen en zich helemaal suf geshopt hebben, die kijken het meest poepchagereinig. Waarom? Dat wil ik graag weten.

Ik hoorde (ben zelf helaas nog niet geweest) dat mensen in bijvoorbeeld India prachtig lachen en zo innemend zijn. En zo vriendelijk. En dat hoor je natuurlijk veel vaker over mensen in arme landen. Ze hebben geen cent te makken, maar lachen wel en lijken erg tevreden. En dat terwijl het ze aan zoveel ontbreekt.

Ons (wij de westerse mens) ontbreekt het toch meestal aan niets… ja god, de Ipad ontbreekt wellicht hier en daar (hier bijvoorbeeld, ik heb hem niet en ik wilde ook geen TomTom, maar vriendje wel, dus die hebben we nu ook. Maar hij ligt in de kast en dat helpt niet heel erg en route), maar aan voedsel zal het ons niet snel ontbreken. Het ontbreekt ons dus wel aan die mooie lach. Die oprechte lach. Die open lach. Die lach die zegt: I’m happy to be alive!

Hoe komt dat? Wat aan rijkdom en overvloed maakt zo ontevreden dan?

Een boedhistische monnik die een gezin en huishouden draaiende houdt en die nog steeds super zen en happy is en daar zal ik voor buigen

 

Nadat ik besloten had van mijn hart geen moordkuil te maken ben ik zo hier en daar gaan delen waar ik zoal zit. Het is wellicht niet fraai en ook niet erg inspirerend, althans, niet voor mezelf, maar gedeelde smart is halve smart niet waar?

Of dat laatste nou echt waar is weet ik niet, want vooralsnog ben ik vandaag weer net zo chagereinig als de vorige keer. Wat overigens wel interessant is, is dat ik veel meer mensen, en in dit geval moeders, hoor die zich heel erg herkennen in wat ik nu ervaar. Moeders van deze tijd, maar ook moeders van weleer. En de moeders wiens kroost is uitgevlogen, die zeggen heel begrijpelijk dat ik er zo veel mogelijk van moet genieten, want voor je het weet zijn ze oud en groot en willen ze niet meer met je knuffelen.

En dat begrijp ik natuurlijk en het is zo lastig uit te leggen, want van mijn kindjes geniet ik dan ook wel echt. Het zijn ook niet de kindjes waar ik van baal, maar het is mijn eigen inieminie wereldje waar ik chagereinig van word. Eigenlijk staat dat los van de kindjes, alleen loop ik nu met 100 km per uur met m’n kop tegen de muur, omdat ik er voor die tijd (voor de kindjes dus) geen reet of in ieder geval onvoldoende aan gedaan heb. Tsja, en dan zit ik dus nu met de gebakken peren. Of de gebakken muren. Gestuukt en wel. (wat een geldverspilling is dat zeg, de muren stuken. Als je alleen al naar zo’n muur kijkt springen de scheuren erin…alsof dat huis aanvoelt dat het net een strak jasje vormt en zodoende zelf al aan alle kanten begint te scheuren).

Ik volg een cursus (via web) bij mijn grote vriend Harshada Wagner. Heel toepasselijk gaat het over welke rol liefde (maar liefde in de grote zin van het woord; levensplezier, leven met bezieling, etc) in je leven speelt, of juist niet. Hij geeft geweldige opdrachten waarbij je eens goed mag spitten in de vergeten nissen en duistere dieptes van je eigen zelf. Geweldig!!!

En uiterst triest in mijn geval. Ten minste, in eerste instantie was het echt als een klap tegen m’n kop, zo triest vond ik mijn bevindingen. Die bezieling was gewoon helemaal weg. Foetsie. Down the drain. Weggedrupt zonder dat ik er erg in had.

Echter het mooie van die bevinding is, is dat je vanaf dan weer omhoog kan kruipen of klimmen of springen of rennen of racen. De bodem bereiken is eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Het voelt eerlijk gezegd veel meer als een opluchting. Dan weet je in ieder geval dat je niet nog verder omlaag hoeft en dat je dus alles kan focussen op omhoog.

Zo gezegd, zo gedaan. En een paar energieke dagen volgden, bordevol ideeen en gekras in aantekingenboekjes. Inspiratie en energie en zelfs vrolijkheid en bijna geen chagereinigheid. Maar dan zo halverwege de week, na een paar dagen de benen uit m’n reet te sloven, dan word ik toch gewoon weer bloedchagereinig wakker en word ik haast onwel als ik denk aan alle voorspelbare en totaal uitdagingsloze dingen die me deze dag weer te wachten staan.

Die boedhistische monniken, die kunnen we wat. Die gasten hebben echt zo makkelijk praten. Heerlijk een beetje ergens in een klooster vertoeven en met zandkorreltjes een prachtige tekening maken en die vervolgens weer opvegen.

Doe mij een boedhistische monnik die een gezin en huishouden draaiende houdt en die nog steeds super zen en happy is en daar zal ik voor buigen. En een kussentje pakken en aan zijn (maar waarschijnlijk haar) voeten zitten en luisteren en leren.

Ga dan wat leuks voor jezelf doen vandaag opperde mijn vriend net nog… Het liefste geef ik hem dan een doodsmak voor z’n kop! Wat een dooddoener zeg! Gewoon een kutopmerking. Ten eerste is het echt zo betuttelend. En alsof nog een bakje koffie op een of ander hip terras de zon doet schijnen… En welke 10 minuten tijd-voor-mezelf tijd-slot zal ik daarvoor kiezen? Tussen het voeden door? Na de was, voor het stofzuigen of beter na de administratie en natuurlijk voor het uit school halen… anders heb je een jengelend 4 jarig pubertje bij je. Die natuurlijk ook recht op leven heeft, maar dat valt nou even niet binnen het tijd-slot van tijd-voor-mezelf.

Ik twijfel nogal vaak aan mezelf. En met dit dus ook. Ligt het nou aan mij? Is er iets mis met mij dat ik dit zo ervaar allemaal? En toen kwam ik er door het delen van de smart dus achter dat veel meer vrouwen dit zo ervaren. Pfew! Opluchting! Maar ook weer twijfel… waarom hoor ik die vrouwen daar dan nooit over? Ben ik nou zo’n zeurpiet, een klaagwijf, een slappeling, drama queen of egoist? Of ben ik een baanbreker? Spreek ik uit wat de meeste mensen keurig onder het tapijt vegen wanneer ze met een mooie smile zeggen dat alles zo geweldig gaat?

Wie zal het zeggen?

Frustratie frustratie frustratie in de mix met verlangen!

Frustratie, frustratie en nog eens frustratie! In de mix met verlangen, een vleugje depressiviteit, of is het eigenlijk gewoon chagereinigheid?

Och meid, het zijn gewoon je hormonen roept mijn omgeving in koor. “Wees niet te streng voor jezelf, je bent immers net bevallen”. Tsja, maar lieve omgeving, deze frustratie, frustratie, frustratie, in de mix met verlangen en een vleugje depressiviteit (wellicht gewoon aanhoudende chagereinigheid, maar waar ligt eigenlijk het onderscheid?) heb ik al zolang ik me kan herinneren. Je zou haast denken dat het een wonder is dat ik niet van een enorme brug ben gesprongen… Nou zo erg is het dus niet. (dus toch wellicht gewoon aanhoudende chagereinigheid in plaats van depressiviteit. Want door dat laatste hebben heel fijne personen toch echt een eind gemaakt aan hun leven. Dat jullie in rust en liefde mogen zijn nu.)

Goddank heb ik een enorme levenslust. Soms denk ik weleens dat ik té veel levenslust heb en doordat die lat zo hoog ligt, dat ik al opgebrand ben voordat ik werkelijk waar ergens aan start. En wellicht is het een verkapte vorm van verslaving. Wie weet? Verslaafd aan het gevoel wanneer je je helemaal, van top tot teen, in leven voelt. Waarbij de adrenaline door je lijf gonst, je ogen fonkelen, je aderen kloppen en je gewoon niet te stoppen bent. Ja, dat zijn wel echt de fijnste momenten vind ik. Maar dat kan je natuurlijk niet continu zo volhouden. Wat er bij mij is gebeurd is dat ik in het andere eind van het spectrum ben terecht gekomen.

 Ook zoiets, alles gaat steeds in extremen. Van helemaal links, naar helemaal rechts. Figuurlijk dan hoor en zeker niet politiek gezien. Politiek gezien ben ik helemaal niet zo extreem en vooral niet rechts. Nee, dan zou ik me eerder bij extreem links willen onderbrengen. Avontuurlijke en gevaarlijke dingen doen voor een goed doel. Ja, dat lijkt me dan wel wat. Maar ik doe het niet.

Net als al die andere dingen die ik niet doe. Te moe, te druk, te veel moeite, te duur, en nog een paar opmerkingen in deze categorie. Zoveel redenen om dingen niet te doen en maar 1 om het wel te doen. Dat lijkt dan geen goede afweging te zijn, maar schijn bedriegt. Tenminste, dat lijkt de boodschap te zijn die ik begin door te krijgen de laatste tijd. Volgens mij (en dit heb ik uit zeer onprofessioneel eigen onderzoek) word je het meest voldaan en gelukkig wanneer je totaal zonder redelijkheid doet waar je zelf zin in hebt. En daar ben ik dus helaas heel erg slecht in.

Vreemd genoeg zal mijn partner echter niet beamen dat ik een heel meegaand type ben. Wel zal hij beamen dat ik precies weet hoe ik dingen wel en niet wil en daar verdraaid weinig flexibel in ben. En mijn moeder zal dat ook kunnen beamen.

Maar toch is dat helemaal niet hetzelfde als onredelijk en gelukkig zijn. Echt niet. Ik ben continu bezig met de wensen, behoeftes (onuitgesproken behoeftes), mogelijkheden, gevoelens en meningen van anderen. Daardoor is er nog maar zo weinig ruimte voor mijzelf dat ik me continu in de verdrukking voel. En die verdrukking die uit zich weer in een starre opstelling en het krampachtig vasthouden aan een bepaalde structuur die m’n houvast vormt. Een veilig kader waarbinnen ik maar net aan kan overleven. Maar onderhand ben ik er wel achter dat simpelweg overleven niet mijn ding is in dit leven. Ik wil lachen en dansen en genieten. Inspireren en geinspireerd worden. Liefhebben, geliefd worden en de passie delen. Al met al; ik wil leven!

 En dit is blijkbaar het moment waarop het nu echt anders moet. Mijn leven voelt muurvast, maar ik weet dat ik de enige ben die het vast houdt. Ik ben de frustratie zat en de chagereinigheid al helemaal.