Frustratie frustratie frustratie in de mix met verlangen!

Frustratie, frustratie en nog eens frustratie! In de mix met verlangen, een vleugje depressiviteit, of is het eigenlijk gewoon chagereinigheid?

Och meid, het zijn gewoon je hormonen roept mijn omgeving in koor. “Wees niet te streng voor jezelf, je bent immers net bevallen”. Tsja, maar lieve omgeving, deze frustratie, frustratie, frustratie, in de mix met verlangen en een vleugje depressiviteit (wellicht gewoon aanhoudende chagereinigheid, maar waar ligt eigenlijk het onderscheid?) heb ik al zolang ik me kan herinneren. Je zou haast denken dat het een wonder is dat ik niet van een enorme brug ben gesprongen… Nou zo erg is het dus niet. (dus toch wellicht gewoon aanhoudende chagereinigheid in plaats van depressiviteit. Want door dat laatste hebben heel fijne personen toch echt een eind gemaakt aan hun leven. Dat jullie in rust en liefde mogen zijn nu.)

Goddank heb ik een enorme levenslust. Soms denk ik weleens dat ik té veel levenslust heb en doordat die lat zo hoog ligt, dat ik al opgebrand ben voordat ik werkelijk waar ergens aan start. En wellicht is het een verkapte vorm van verslaving. Wie weet? Verslaafd aan het gevoel wanneer je je helemaal, van top tot teen, in leven voelt. Waarbij de adrenaline door je lijf gonst, je ogen fonkelen, je aderen kloppen en je gewoon niet te stoppen bent. Ja, dat zijn wel echt de fijnste momenten vind ik. Maar dat kan je natuurlijk niet continu zo volhouden. Wat er bij mij is gebeurd is dat ik in het andere eind van het spectrum ben terecht gekomen.

 Ook zoiets, alles gaat steeds in extremen. Van helemaal links, naar helemaal rechts. Figuurlijk dan hoor en zeker niet politiek gezien. Politiek gezien ben ik helemaal niet zo extreem en vooral niet rechts. Nee, dan zou ik me eerder bij extreem links willen onderbrengen. Avontuurlijke en gevaarlijke dingen doen voor een goed doel. Ja, dat lijkt me dan wel wat. Maar ik doe het niet.

Net als al die andere dingen die ik niet doe. Te moe, te druk, te veel moeite, te duur, en nog een paar opmerkingen in deze categorie. Zoveel redenen om dingen niet te doen en maar 1 om het wel te doen. Dat lijkt dan geen goede afweging te zijn, maar schijn bedriegt. Tenminste, dat lijkt de boodschap te zijn die ik begin door te krijgen de laatste tijd. Volgens mij (en dit heb ik uit zeer onprofessioneel eigen onderzoek) word je het meest voldaan en gelukkig wanneer je totaal zonder redelijkheid doet waar je zelf zin in hebt. En daar ben ik dus helaas heel erg slecht in.

Vreemd genoeg zal mijn partner echter niet beamen dat ik een heel meegaand type ben. Wel zal hij beamen dat ik precies weet hoe ik dingen wel en niet wil en daar verdraaid weinig flexibel in ben. En mijn moeder zal dat ook kunnen beamen.

Maar toch is dat helemaal niet hetzelfde als onredelijk en gelukkig zijn. Echt niet. Ik ben continu bezig met de wensen, behoeftes (onuitgesproken behoeftes), mogelijkheden, gevoelens en meningen van anderen. Daardoor is er nog maar zo weinig ruimte voor mijzelf dat ik me continu in de verdrukking voel. En die verdrukking die uit zich weer in een starre opstelling en het krampachtig vasthouden aan een bepaalde structuur die m’n houvast vormt. Een veilig kader waarbinnen ik maar net aan kan overleven. Maar onderhand ben ik er wel achter dat simpelweg overleven niet mijn ding is in dit leven. Ik wil lachen en dansen en genieten. Inspireren en geinspireerd worden. Liefhebben, geliefd worden en de passie delen. Al met al; ik wil leven!

 En dit is blijkbaar het moment waarop het nu echt anders moet. Mijn leven voelt muurvast, maar ik weet dat ik de enige ben die het vast houdt. Ik ben de frustratie zat en de chagereinigheid al helemaal.